ഇന്നലെയില്‍നിന്നും നാളെയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍

ഇന്നലെയുടെ തിരമാലകള്‍ തന്ന മുത്തുകള്‍ 

കോര്‍ത്ത്‌ കഴുത്തില്‍ അണിയരുത് നീ,

മണിച്ചെപ്പില്‍ അടച്ചു വെക്കുകയും അരുത്. 

അലങ്കാരമാവില്ല, അവ ഭാരമായേ വരൂ .

നഷ്ടബോധങ്ങളുടെ നീറ്റലിനു, 

കണ്ണീരിനും കാരണമായെ വരൂ. 

ആ ബന്ധനങ്ങളെ തകര്‍ക്കണം, 

കാലത്തിന്റെ തീയിലെരിക്കണം, 

അതിന്റെ ചാരം ഇന്നിനു വളമാകണം. 

 നിന്റെ കണ്ണീരിലൂടെയല്ല ,

നിശ്വാസങ്ങളിലൂടെയല്ല, 

പുഞ്ചിരിയിലൂടെ,  ആത്മവിശ്വാസത്തിലൂടെ,

ലോകം നിന്നെയറിയട്ടെ.
നിന്റെ ഇന്നലെകളെ അറിയട്ടെ,
നിന്റെ കൂടുകാരിയെ അറിയട്ടെ.

അവള്‍ അക്ഷരങ്ങളാക്കി കുറിച്ച
നിങ്ങളുടെ സ്നേഹത്തെ അറിയട്ടെ.

എന്നെ കാണാമോ നിനക്ക്?

എന്നെ കാണാമോ നിനക്ക്?

വര്‍ഷങ്ങളായി ഞാന്‍ നിന്റെ കൂടെ നടക്കുന്നു,
നീ പറയുന്നത് കേട്ടു മൂളുന്നു .

നിന്റെ തീരുമാനങ്ങള്‍ നമ്മുടെതെന്ന് നീ;
ശരിയെന്നു ഞാനും.

വഴിയെത് എന്ന് എന്തിനറിയണം,
കൊണ്ടു പോവുന്നതു നീയാണല്ലോ.

നിന്നില്‍ മുങ്ങി ഞാന്‍ മരിച്ചാലെന്താണ്,
നീയും ഞാനും വേറെയാണോ?

കൂട്ടും, വഴികാട്ടിയും, താങ്ങും,
പകലും, രാത്രിയും, സന്ധ്യയും നീ തന്നെ.
എനിക്കു ചുറ്റിലും, ഉള്ളിലും, പുറത്തും,
എന്റെ വാക്കിലും, മൌനത്തിലും നീ മാത്രം.

ഉറക്കത്തിന്റെ വാതില്കല്‍ ഒരു മാത്ര തിരിഞ്ഞു നിന്നു
നിന്റെ കണ്ണുകള്‍ ചിരിച്ചു. എന്നെ കണ്ടോ നീ?
കഴിഞ്ഞു, ഉറക്കത്തിലേക്കു നീയും, മറവിയിലേക്കു ഞാനും.
ഇനിയെപ്പോള്‍ ആവാം എനിക്കു വീണ്ടുമൊരു ജനനം?